donderdag 29 november 2012

We zijn allemaal gelijk...

Zweedse Sint heeft geen meisjesspeelgoed. "De Stentor 29-11-2012"

In Zweden zijn de nieuwe speelgoedfolders voor de kerstkabouter, de Zweedse vorm van onze Sinterklaas sekse-onzijdig uitgegeven.
Oftewel ze mogen daar geen foto's meer plaatsen van meisjes met poppen en jongens die met auto's spelen.
En weet je wat het ergste is, de Zweedse bevolking vond het tijd worden, echt waar, dat zeggen ze zelf.

Stel je voor dat je zou toegeven dat er een verschil is tussen jongens en meisjes. Dan zouden al die honderden jaren wetenschappelijk onderzoek nut hebben gehad, ben jij nou helemaal van de pot gerukt.

Het is al van de zotten dat we net doen alsof iedereen hetzelfde kan, wat dan niet blijkt en we achteraf alles weer laten oplossen door diegenen die het wel kunnen. Ja, weet ik. mag je waarschijnlijk niet zeggen. We mogen namelijk bijna niks meer zeggen omdat er altijd wel iemand is die zich daar op een diskwalificerende wijze door aangesproken voelt.

Laat ik het dan maar zeggen: We zijn met zijn allen een stel halfzachte eieren geworden die bij het minste of geringst kunnen barsten.
En wat doen we dan? We pakken het aan zoals we in onze maatschappij alles tegenwoordig aanpakken; we gaan daarop anticiperen en maatregelen treffen om de ontstane problemen op te lossen.

Even in simpel Nederlands; we proberen het probleem niet te voorkomen maar wachten tot het probleem ontstaat om vervolgens een poging te doen om de shit op te lossen.
En waarom? Zodat we elkaar bij voorbaat niet tegen het hoofd stoten.
Want laten we eerlijk zijn, blank of zwart, jongen of meisje, rood of blond, arm of rijk, homo of hetero, Sinterklaas of Zwarte Piet, we zijn allemaal GELIJK!!
Wat een ongelooflijke BULLSHIT.

Als dat zo was dan hadden we daar toch ook niet allemaal aparte woorden voor bedacht.
En als dat zo was dan hoefden we toch ook niet de buurman te vragen of hij misschien verstand heeft van computers. Dan waren er geen dames en heren toiletten, haarverf, dure en goedkope huizen en weet ik al niet meer.

Als we allemaal gelijk waren was de hele wereld geen reet aan.
Maar dat onderkennen we liever niet, want als je onderscheid maakt, moet je daar ook op anticiperen en zou het wel eens zo kunnen zijn dat iemand het niet met je eens is. En het ergste is dan dat je hem of haar dat dan ook zou moeten vertellen... Spanneeend!

Ondertussen belanden we in een maatschappij die zich aan alle kanten indekt, voorkomt dat er hiaten ontstaan door ze te ontwijken, laten we kinderen hun eigen leermeester zijn, denken we vooral nog aan onszelf en vervolgens dat iedereen zo is. want dat is zo lekker makkelijk.

We zijn dus gewoon een stelletje luie egoïstische schijterds aan het worden.
En we zijn er vooral bang voor dat we ergens op aangesproken kunnen worden door de maatschappij. En de maatschappij, dat zijn wij. dat betekend dus dat je in de spiegel moet kijken, het niet bevalt wat je ziet en nu komt het: en er dan iets aan gaat doen!

Allemaal hetzelfde...

Als we drie jaar achter elkaar een blanke Olympisch kampioen 100meter sprint hebben, dan mag je terugkomen, dan gaan we erover praten (na de dopingcontrole uiteraard).

woensdag 7 november 2012

Dit is Akim


Deze blog is een reactie op dit bericht:
 
 En dan is dit de blog in dezelfde stijl:

maandag 11 juni 2012

Column Stage & Theater Mei 2012


Zeg het maar, what’s new.

Laten we het deze keer eens hebben over wat er nieuw is in de wereld van licht, armaturen en andere lichtgevende dingen.
Elk jaar opnieuw worden we overspoeld met nieuwe trucjes van fabrikanten, gadgets en hebbedingetjes.

Elke keer opnieuw filter je de onzin eruit en kijk je wat er aan echte nieuwe dingen overblijft.
15 jaar geleden waren we nog redelijk ongeïnformeerd en waren we grotendeels afhankelijk van wat de vertegenwoordiger ons toespeelde.
Er was al redelijk wat online te vinden, maar de shops waren nog in een pril beginstadium en de fabrikanten waren net bezig met het ontdekken van het internet. Lichtcomputers sloegen nog op diskettes en enkele grote spelers domineerden de markt.

Heel langzaam begon het digitale tijdperk en heel langzaam begonnen we als gebruikers steeds vaker eerder en meer te weten dan de distributiepunten van de fabrikanten die ons moesten informeren.
Ondertussen doen we het onderzoek allemaal zelf en wordt op de beurzen door de ene na de andere fabrikant getoond hoe zij de huidige stand van de techniek onderbrengen in hun producten.
Het gaat er dus niet meer om wát ze bedacht hebben, maar hoe zij het hebben uitgevoerd.

En dan heel zo nu en dan komt er ook een product dat echt nieuw is.
Pas geleden waren er in het mooie Frankfurt behalve een nieuwe Led Fresnel, de moving head Led Spot en de Led washlights in alle vormen en maten niet zo heel erg veel vernieuwingen.
De ene kan iets sneller dan de andere, geeft meer licht dan de andere, zoomt veel beter dan de andere, heeft betere ledjes dan de andere, maar uiteindelijk maken ze nagenoeg hetzelfde armatuur als de andere met een iets ander prijskaartje dan de andere.
Eigenlijk is het dus qua producten geen bal meer aan.
Nog voordat het apparaat uitkomt weten we al dat hij uitkomt.

De beurs gebruiken we nu steeds meer om de contacten bij te houden die we vroeger gewoon hadden.
We hebben de vertegenwoordiger, oftewel de salesmanager van tegenwoordig niet meer nodig om geïnformeerd te worden omtrent de ontwikkelingen, maar moeten nu netwerken om de gunfactor goed te houden.

Ook een grappig fenomeen.
Het zijn aparte tijden, de techniek gaat steeds verder en sneller en we zijn van alles op de hoogte.
En ik denk dat het daarom binnenkort niet meer over producten gaat, maar steeds meer over de mensen eromheen.
De gebruikers en de leveranciers, die gezamenlijk gedoken in een APP, live discussiëren over wat dat ding nou wel en niet beter kan dan zijn concurrent.
En ook dat dankzij de complete digitale media en alles wat eromheen hangt.
Want zonder deze media zouden we waarschijnlijk uit elkaar gegroeid zijn, hadden we via vaste telefoonlijnen moeizaam afspraken met elkaar moeten zien te maken om ons nieuwe producten te laten zien.

Dus zo gek is zo’n live ontmoeting niet, ze zorgt ervoor dat de sociale media nut hebben en er niet voor niets zijn.
of was het andersom...
In ieder geval komen we dan binnenkort echt bij elkaar, en dat mag best bij mij, en dan gaan we live gezamenlijk sociolizen (woord van 2012).
En wat zou dat dan cool zijn, ik ben zo benieuwd hoe jullie er in het echt uit zien!






donderdag 1 maart 2012

Attentie Cue2013 (column Stage & Theatre)

2012, tijd voor nieuwe dingen, tijd voor nieuwe plannen, tijd voor nieuwe tijden.

Na jaren veranderde zo ook de Vakbeurs Theatertechniek haar naam in Cue2012.
Ahoy Rotterdam was het decor voor de dertiende editie van deze vakbeurs.
Ik koos wederom voor een reis met de NS en begaf mij, volledig niet ter zaken doende maar wel leuk om te vermelden, als rasechte Ajacied naar het complex in Rotterdam Zuid.

Station Zuidplein uitlopend realiseer ik me dat mijn bagage bij het bestijgen van de trein naar mijn weten toch uitgebreider was en besefte dat mijn hotelkoffer met daarin kleding en mijn zo geliefde laptop in de trein moet zijn achtergebleven.
In mijn kleine gedachtegang zou ik gewoon even bellen met de NS en gaat de conducteur dan even op het bagagerek in de coupe kijken. Ik wist namelijk gewoon in welk treinstel hij lag. Maar helaas en geheel logisch eigenlijk ging dit niet gebeuren.
Bellen met een speciaal nummer, tot mijn opluchting heeft dit 0900 nummer een maximum tarief, tot mijn spijt is dit € 45,00, en dan kan de dienstdoende NS medewerker in het systeem kijken of er een dergelijk bagagestuk is gevonden. En dan begint een NS traject.
Na enkele dagen bellen en "Nee, helaas" leg je je erbij neer dat de koffer wellicht door een toevallige passant moet zijn meegenomen en kon ik beginnen met het afscheidsproces van mijn jarenlang als hoteltas dienstdoende trolleykoffer en zich de hierin bevindende kleding en werktuigen.

Het is gelukkig maar een klein stukje lopen naar Ahoy en een gezellige middag Cue'en kan beginnen.
Eigenlijk is het best een leuke beurs, en zoals op de meeste beurzen is het netwerken en langsfietsen bij de op de beurs aanwezige leveranciers om gewoon weer een bakkie te doen de leukste bezigheid.
Ondertussen kunnen de laatste ontwikkelingen op het vakgebied worden opgesnoven en zo ontstaat een cohesie van techniek en koffie zoals hij door de organisatoren bedoeld moet zijn.
De theatervakbeurs moest denk ik een beetje van het stoffige theaterimago af. De wereld bestaat niet meer uit theaters die volop kennis opsnuiven op de vakbeurs, maar wordt steeds meer gedreven door een jongere generatie googlende evenemententechnici die al wel weten wat er te koop is, gevoed door de digitale media.
De organisatie heeft dit ingezien een heeft geheel in de stijl van deze generatie de beurs aangepast en daar de nieuwe naam aan gehangen. Stoer, stevig, kort en krachtig; CUE2012.
Ja... ik kan er toch nog even niet aan wennen. Ik ben dan misschien die ouwe zak die de naam Vakbeurs Theatertechniek wel prettig vond en dat stoffige imago eigenlijk ook wel een beetje. Ik denk dan gelijk 'kopje koffie?'.
Maar dat betekend dan waarschijnlijk gewoon dat ik ondertussen toegetreden ben tot de volgende trede techniekgeneratie, in gewoon Nederlands; "je wordt ouder papa".
Soms moet je dingen onder ogen zien, maar zolang het leven je toe blijft lachen, maakt het ook eigenlijk allemaal niet uit.
Ik heb mijn middag CUE2012 al netwerkend, een mooi woord voor domweg koffie drinken en babbelen met mensen die je al weer een tijdje niet gezien hebt, doorgebracht en heb mij uitermate goed vermaakt.

En terwijl ik dit schrijf bedenk ik me dat de beurs wel eens een grote toekomst tegemoet kan gaan.
Ik ben enige tijd de mening toegedaan dat de beurzen een beetje aan impact aan het verliezen zijn door media als internet en digitale nieuwsbrieven. Maar ook juist deze media kunnen de aanzet zijn om de netwerkbijeenkomsten zoals vooral beurzen zoals deze in mijn ogen zijn, een extra impuls te geven.
Juist door die digitale media is de behoefte aan de vertegenwoordiger van de leveranciers een beetje afgenomen wat het persoonlijke contact tussen klant en leverancier doet verwateren. En dat is nu net iets wat mij als mensen mens steeds weer een beetje doet terugverlangen naar 'die goeie ouwe tijd' (opa!). En juist een beurs als deze leent zich er uitstekend voor om al babbelend onder genot van een kopje koffie de persoonlijke banden met leveranciers weer eens aan te trekken. En dan juist door de nieuwe naam, nieuwe vorm, frisse opzet zou dit wel eens de beurs van de toekomst kunnen worden.
CUE2012, vakbeurs voor Event- installatie- en entertaimenttechnologie, een hele mond vol, maar met een bak koffie heel goed weg te werken.

Dan valt er een brief op de mat, eerlijk waar, gewoon echt papier! Afzender NS klantenservice.
Mijn tas is gevonden !! en wordt voor het luttele bedrag van € 15,00 gewoon naar mijn huis gestuurd. Hevig geëmotioneerd lees ik de brief nogmaals door en besef dat dit geen grap is. Wat deze tas mee moet hebben gemaakt, daar durf ik helemaal niet over na te denken.
Enkele weken moet hij hebben rondgezworven in magazijnen met gevonden voorwerpen en is uiteindelijk door een NS medewerker die het niet meer aan kon zien onder zijn hoede genomen en heeft deze de rechtmatige eigenaar, in deze ik dus terug kunnen vinden.
Wederom lacht het leven mij toe, terwijl ik op mijn verloren gewaande laptop dit verhaaltje tik zullen er nu ook vast lezers zijn die denken, hadden ze die laptop maar nooit teruggevonden.
Haha, ik zou zeggen "Attentie Cue2013...!! "


maandag 13 februari 2012

de Eerste Zwolse Grachtentocht, een Ode.

En dan toch, uiteindelijk korter dan gehoopt maar wel gekomen, is hij er. De Winter.
En hij slaat best hard toe. 1 dag sneeuw en binnen enkele dagen zijn de meren en rivieren dichtgevroren en velen zelfs al geschikt om op te schaatsen.
En jawel, ons kleine kikkerlandje heeft weer de euvele moed om hardop te denken aan een heuse elfstedentocht. Dagenlang stond ons land, bekeken met belangstelling vanuit de hele wereld, een beetje op pauze, had de hakkelenede wereldeconomie even helemaal geen vat op ons en keken wij alleen maar naar de beelden van uit vergader zalen komende friese rayonhoofden welke uiteindelijk op woensdag 8 februari de knoop doorhakten en ons binnen enkele seconden weer met beide benen op de grond terugplaatsten.
Het gaat niet gebeuren. Zondag gaat de dooi weer inzetten en niemand weet of er dan uberhaupt nog vorst terugkomt.

En rust...................

Maar dan hebben ondertussen enkele kilometers onder de friese wateren enkele zwolse Rayonhoofden (lees Horecaboeren) de hoofden bij elkaar gestoken om de wereld te tonen dat er helemaal geen elfstedentocht nodig is om een geweldige schaatsdag te organiseren. Tweeendertighonderd meter stadsgracht om de zwolse binnenstad moet genoeg zijn. 15 centimeter ijs, langs zo goed als de hele route moest haalbaar zijn.
Een groep opgetrommelde vrijwilligers, een groep welwillende en meewerkende ondernemers, enkele woonboten langs de route en de meewerkende horecabedrijven met Koek en Zopie mentaliteit was voldoende.
De allereerste Zwolse grachtentocht is geboren.
1500 deelnemers waren binnen 2 dagen gevonden, een heuse wachtlijst ontstond en vrijdagavond waren dan de kaarten vergeven.
Ik was de gelukkige eigenaar van enkele kaarten en na een korte twitteractie en het inloten van een collega konden wij zaterdagochtend met 15 man aan de start verschijnen van deze historische tocht die ons vier maal over de Stadsgracht van ons aller Zwolle zou voeren om ons vervolgens vol trots de verdiende medaille om onze nek te hangen.

We klauteren op de steigers en hijsen ons al dan niet voor het eerst in schaatsen, al dan niet van onszelf.
"pap, als je heel hard kleine rondjes draait dan kun je een wak krijgen he?" vraagt mijn zoon. 6 jaar, dan heb je die vragen nog.
Mijn 2 zoontjes schaatsten deze tocht vol trots, 12,8kilometer.
Ik mocht niet rusten (lees pauzeren bij de Koek en Zopie) voordat het vierde rondje was ingezet, "nee pap, eerst de stempels halen, straks zitten we niet bij de eerste 1000".

Dit is het echte leven. Dit is een droom die uitkomt voordat je hem gedroomd hebt, voor mij, voor ons, voor die andere 1485 deelnemers, voor de organisatie, voor de stad Zwolle, voor de grachten, voor het ijs, net voordat het zijn laatste adem uit zou blazen.

Genieten van de dag, genieten van het leven, genieten van gewoon doen waar je zin in hebt, gewoon gaan voor wat je doet, gewoon zo'n tocht organiseren, gewoon een groep mensen mobiliseren om dit te doen, gewoon schaatsen, gewoon op de gracht, gewoon om de stad, gewoon omdat het kan, GEWOON ZWOLLE.

Dit is de stad, hier kan geen marketing campagne tegenop.
Zwolle, zonder dolle, is een Wereldstad.


- Posted using BlogPress from my iPad

Location:Wolvejagtpad,Zwolle,Nederland

dinsdag 7 februari 2012

December (Column voor Vakblad Stage & Theater)

De winter staat voor de deur.
En ik heb zo het gevoel dat we hem massaal even voor de deur laten staan.

Dat lijkt een goed plan, maar volgens mij, als de winter echt boos wordt komt hij toch door die deur en dan ook extra hard.
Dus ik voorspel een stevige winter.
Oh, was dat al voorspeld, ander onderwerp, zelfde temperaturen.

Weet je dat als dat echt zo is, en de winter komt nog harder dan vorig jaar en nog mooier als vorig jaar, want daar gaat het uitendelijk over als je de positieve dingen eruit probeerd te halen, dan zou dat geweldig zijn.

Ik, als belichter, liefhebber van mooie plaatjes heb een ongelooflijke bloedhekel aan de kou, maar een enorme passie voor alles wat daar in een grootstedelijke omgeving bijhoort. Goed, ik woon in Zwolle, dus iets minder grootstedelijk, maar toch prachtig.

Als door de echte winter, de sneeuwvlokken weer vallen, het landschap in het wit verdwijnt en daarna langzaam de countouren van alles wat daaronder ligt weer duidelijk worden, de lichtjes aan gaan en de de sneeuw op die plaatsen doet smelten en de meeste mensen dan even binnenblijven, waardoor de maagdelijke sneeuwdeken ook nog even maagdelijk blijft, dan gaat heel stiekum mijn hart toch iets sneller kloppen. En dan pas bedenk ik me dat al die vreselijke kou die de winter brengt, deze ook iets wonderbaarlijks mooi laat zien.

Pas daarna begint soms de ellende, dan komen de mensen.

In basis hoeft dat allemaal helemaal niet zo erg te zijn,maar helaas is het zo dat als ik de immense vinexlocaties binnenrij, ik vaak toch overspoeld wordt door de ongelooflijke budgetten die ondanks de crisis uitgetrokken zijn om het huis een, laten we zeggen 'wanna be' amerikaanse, stijl mee te geven.

Prachtige lichtslangen ontsieren de gevels, want niet eens rechtgehangen en de overgebleven stukjes hangen we gewoon om het hoekje, of weet je wat, ook dat niet eens.

Hele wijken worden wanstaltig versierd, duizenden extra lampjes worden aan de groene stroom gehangen en tegen beter weten in worden ettelijke kilometers lichtslang tegen de dakgoot en overige bebouwing aangetimmerd. Als het even kan wordt de willekeurige passant nog even getrakteerd op fel knipperende loop(s)-licht vormen welke door de staat van de huidige electronica door elke willekeurige persoon met het IQ van een wortel kan worden aangesloten en helaas ook wordt aangesloten.

Ik zie mij alweer rijden, opeenvogend wisselen de landschappen zich af.
Prachtige en de meest simpele mooie plaatjes steken in schril contrast af tegen de wanstaltigste uitingen van onkunde en slechte smaak.

Let wel, ik heb helemaal niks tegen kerstversieringen en prachtig vormgegeven lampjes en lichtslangen zolang iemand daar iets moois van heeft gemaakt, dit afwerkt en zorgt dat het ook echt iets is.

En daar wringt nou net de schoen.
Wacht tot het gaat sneeuwen, kijk om je heen, en zeg nou zelf...
Dan is de winter begonnen, de sneeuw gevallen en de natuur wederom gevonden door de westerse mens, die in de afgelopen eeuwen al ettelijke malen heeft laten zien geen enkele respect voor dit fenomeen te hebben.

En elke keer weer bedenk ik me dat het zo mooi had kunnen zijn.
En zo nu en dan stiekum, realiseer ik me dat die Global Warming ook wel eens goeie dingen zou kunnen brengen.

Een zalig kerstfeest en een waanzinnig Nieuwjaar.


- Posted using BlogPress from my iPad

Location:onderweg in de trein

zaterdag 7 januari 2012

Homo's toelaten bij Ajax-AZ

7 januari 2012, Laat ook homo's toe bij Ajaz-AZ was de kop van een artikel in de Stentor op pagina 26.

Bij de wedstrijd Ajax-AZ die overgespeeld moet worden heeft Ajax de KNVB gevraagd de wedstrijd met vrouwen en kinderen op de tribune te mogen spelen in plaats van zonder publiek. Gay.nl denk nu dat het goed idee is ook homo's toe te laten in de homofobe locatie die Arena Amsterdam heet.
Ik stel voor ook alle gehandicapten in Nederland, afgewezen asielzoekers, zwervers en alle andere minderheden in onze maatschappij toegang te verschaffen.
Want ook deze bevolkingsgroepen zijn denk ik niet debet aan de rellen in de stadia van onze volkssport nr. 1. Tenminste dat heb ik nooit op hun voorhoofd zien staan, evenals het woord Homo nooit prijkte op hun voorgevel. Of betekend dat niet dat er nooit homo's tussen staan.
De homofobe omgeving wordt volgens mij ingegeven door een enorm minderwaardigheidscompex dat bij een bepaalde groep mensen in onze samenleving blijkbaar continue opspeelt omdat er te weinig over ze gepraat word.
Ik heb in mijn veertig jarige leven veel en veel te weinig mensen in het voetbalstadion gezien die een kruis op hun jas droegen om aan te geven dat ze christen zijn of op hun knieen richting Mekka zien vallen om aan te tonen dat ze Moslim zijn.
En volgens mij betekend dat toch helemaal niet dat ze er niet zijn, het wordt alleen niet openlijk geuit, wat we volgens mij na 1945 ook niet meer zouden willen. Want we maken toch geen onderscheid meer.
En ga nou niet roepen dat je zo zielig bent als homo in de Arena, want volgens mij kun je daar gewoon rondlopen zonder dat iemand er last van heeft, en weet je wat? Ook zonder dat je er zelf last van hebt. Oh, je bedoelt dat je er in een roze tutu met heel veel make up, op hoge hakken en de bierbuik onder je navelshirt vandaan rond wilt rennen zonder dat iemand daar commentaar op geeft. Sorry, dan ben je geen homo, dan ben je gewoon niet wijs!

Akim Bwefar, (zelf ook minderheid, of...)
Zwolle

- Posted using BlogPress from my iPad

Location:Wolvejagtpad,Zwolle,Nederland

zondag 1 januari 2012

Januari 2012

Ik wilde een nieuwe schrijven, maar eigenlijk is deze nog we van toepassing:

En het is alweer januari.
Ik wens jullie allen, jajajaja.

Ik heb een voorstel.
We houden op met de beste wensen na 3 januari en doen niet meer aan goede voornemens.

Dat lijkt een nietszeggende opmerking, maar bedenk je dan het volgende.

Duizenden mensen hoeven zich geen zorgen te maken of ze hun goede voornemens wel gaan halen en of ze zich eraan kunnen houden.
Duizenden mensen blijven roken, waardoor niet geheel Friesland zonder werk komt te zitten.
Duizenden mensen blijven duizenden kilo's chocolade eten en als die duizenden mensen dan ook nog eerlijke chocolade eten kunnen duizenden cacao boeren hun gezinnen blijven onderhouden.
Dat scheelt duizenden euro's aan ontwikkelingshulp aan de cacaoboeren wat weer gebruikt kan worden om duizenden anderen te voorzien van vaccins en overige benodigheden.

Duizenden mensen hoeven (bijna) niet meer bang te zijn voor al die kussende collega's, buurmannen en aanhangende familieleden.
Dus duizenden mensen gaan weer met plezier in januari naar hun werk, duizenden ondernemers zijn daar erg blij mee, wat de duizenden andere werknemers ook weer blij maakt omdat de sfeer in het bedrijf zo prettig is.

maar bedenk je ook dat duizenden mensen zonder goede voornemens al het goede dat ze vanaf 1januari wilden doen nu gaan verspreiden over het gehele jaar.
En bedenk je dan dat duizenden mensen daar nog heel lang plezier van zouden kunnen hebben.

En bedenk vooral dat ik daar heel erg blij van zou worden, en met mij duizenden anderen.
Ik wilde namelijk sowieso dit jaar eens heel veel lol gaan maken.

En weet je wat ik denk,
Ik denk dat ik me dat maar eens voorneem, voor 2012.

De allerbeste wensen!

Oeps!


Location:Helderlichtsteeg,Zwolle,Nederland