maandag 13 februari 2012

de Eerste Zwolse Grachtentocht, een Ode.

En dan toch, uiteindelijk korter dan gehoopt maar wel gekomen, is hij er. De Winter.
En hij slaat best hard toe. 1 dag sneeuw en binnen enkele dagen zijn de meren en rivieren dichtgevroren en velen zelfs al geschikt om op te schaatsen.
En jawel, ons kleine kikkerlandje heeft weer de euvele moed om hardop te denken aan een heuse elfstedentocht. Dagenlang stond ons land, bekeken met belangstelling vanuit de hele wereld, een beetje op pauze, had de hakkelenede wereldeconomie even helemaal geen vat op ons en keken wij alleen maar naar de beelden van uit vergader zalen komende friese rayonhoofden welke uiteindelijk op woensdag 8 februari de knoop doorhakten en ons binnen enkele seconden weer met beide benen op de grond terugplaatsten.
Het gaat niet gebeuren. Zondag gaat de dooi weer inzetten en niemand weet of er dan uberhaupt nog vorst terugkomt.

En rust...................

Maar dan hebben ondertussen enkele kilometers onder de friese wateren enkele zwolse Rayonhoofden (lees Horecaboeren) de hoofden bij elkaar gestoken om de wereld te tonen dat er helemaal geen elfstedentocht nodig is om een geweldige schaatsdag te organiseren. Tweeendertighonderd meter stadsgracht om de zwolse binnenstad moet genoeg zijn. 15 centimeter ijs, langs zo goed als de hele route moest haalbaar zijn.
Een groep opgetrommelde vrijwilligers, een groep welwillende en meewerkende ondernemers, enkele woonboten langs de route en de meewerkende horecabedrijven met Koek en Zopie mentaliteit was voldoende.
De allereerste Zwolse grachtentocht is geboren.
1500 deelnemers waren binnen 2 dagen gevonden, een heuse wachtlijst ontstond en vrijdagavond waren dan de kaarten vergeven.
Ik was de gelukkige eigenaar van enkele kaarten en na een korte twitteractie en het inloten van een collega konden wij zaterdagochtend met 15 man aan de start verschijnen van deze historische tocht die ons vier maal over de Stadsgracht van ons aller Zwolle zou voeren om ons vervolgens vol trots de verdiende medaille om onze nek te hangen.

We klauteren op de steigers en hijsen ons al dan niet voor het eerst in schaatsen, al dan niet van onszelf.
"pap, als je heel hard kleine rondjes draait dan kun je een wak krijgen he?" vraagt mijn zoon. 6 jaar, dan heb je die vragen nog.
Mijn 2 zoontjes schaatsten deze tocht vol trots, 12,8kilometer.
Ik mocht niet rusten (lees pauzeren bij de Koek en Zopie) voordat het vierde rondje was ingezet, "nee pap, eerst de stempels halen, straks zitten we niet bij de eerste 1000".

Dit is het echte leven. Dit is een droom die uitkomt voordat je hem gedroomd hebt, voor mij, voor ons, voor die andere 1485 deelnemers, voor de organisatie, voor de stad Zwolle, voor de grachten, voor het ijs, net voordat het zijn laatste adem uit zou blazen.

Genieten van de dag, genieten van het leven, genieten van gewoon doen waar je zin in hebt, gewoon gaan voor wat je doet, gewoon zo'n tocht organiseren, gewoon een groep mensen mobiliseren om dit te doen, gewoon schaatsen, gewoon op de gracht, gewoon om de stad, gewoon omdat het kan, GEWOON ZWOLLE.

Dit is de stad, hier kan geen marketing campagne tegenop.
Zwolle, zonder dolle, is een Wereldstad.


- Posted using BlogPress from my iPad

Location:Wolvejagtpad,Zwolle,Nederland

dinsdag 7 februari 2012

December (Column voor Vakblad Stage & Theater)

De winter staat voor de deur.
En ik heb zo het gevoel dat we hem massaal even voor de deur laten staan.

Dat lijkt een goed plan, maar volgens mij, als de winter echt boos wordt komt hij toch door die deur en dan ook extra hard.
Dus ik voorspel een stevige winter.
Oh, was dat al voorspeld, ander onderwerp, zelfde temperaturen.

Weet je dat als dat echt zo is, en de winter komt nog harder dan vorig jaar en nog mooier als vorig jaar, want daar gaat het uitendelijk over als je de positieve dingen eruit probeerd te halen, dan zou dat geweldig zijn.

Ik, als belichter, liefhebber van mooie plaatjes heb een ongelooflijke bloedhekel aan de kou, maar een enorme passie voor alles wat daar in een grootstedelijke omgeving bijhoort. Goed, ik woon in Zwolle, dus iets minder grootstedelijk, maar toch prachtig.

Als door de echte winter, de sneeuwvlokken weer vallen, het landschap in het wit verdwijnt en daarna langzaam de countouren van alles wat daaronder ligt weer duidelijk worden, de lichtjes aan gaan en de de sneeuw op die plaatsen doet smelten en de meeste mensen dan even binnenblijven, waardoor de maagdelijke sneeuwdeken ook nog even maagdelijk blijft, dan gaat heel stiekum mijn hart toch iets sneller kloppen. En dan pas bedenk ik me dat al die vreselijke kou die de winter brengt, deze ook iets wonderbaarlijks mooi laat zien.

Pas daarna begint soms de ellende, dan komen de mensen.

In basis hoeft dat allemaal helemaal niet zo erg te zijn,maar helaas is het zo dat als ik de immense vinexlocaties binnenrij, ik vaak toch overspoeld wordt door de ongelooflijke budgetten die ondanks de crisis uitgetrokken zijn om het huis een, laten we zeggen 'wanna be' amerikaanse, stijl mee te geven.

Prachtige lichtslangen ontsieren de gevels, want niet eens rechtgehangen en de overgebleven stukjes hangen we gewoon om het hoekje, of weet je wat, ook dat niet eens.

Hele wijken worden wanstaltig versierd, duizenden extra lampjes worden aan de groene stroom gehangen en tegen beter weten in worden ettelijke kilometers lichtslang tegen de dakgoot en overige bebouwing aangetimmerd. Als het even kan wordt de willekeurige passant nog even getrakteerd op fel knipperende loop(s)-licht vormen welke door de staat van de huidige electronica door elke willekeurige persoon met het IQ van een wortel kan worden aangesloten en helaas ook wordt aangesloten.

Ik zie mij alweer rijden, opeenvogend wisselen de landschappen zich af.
Prachtige en de meest simpele mooie plaatjes steken in schril contrast af tegen de wanstaltigste uitingen van onkunde en slechte smaak.

Let wel, ik heb helemaal niks tegen kerstversieringen en prachtig vormgegeven lampjes en lichtslangen zolang iemand daar iets moois van heeft gemaakt, dit afwerkt en zorgt dat het ook echt iets is.

En daar wringt nou net de schoen.
Wacht tot het gaat sneeuwen, kijk om je heen, en zeg nou zelf...
Dan is de winter begonnen, de sneeuw gevallen en de natuur wederom gevonden door de westerse mens, die in de afgelopen eeuwen al ettelijke malen heeft laten zien geen enkele respect voor dit fenomeen te hebben.

En elke keer weer bedenk ik me dat het zo mooi had kunnen zijn.
En zo nu en dan stiekum, realiseer ik me dat die Global Warming ook wel eens goeie dingen zou kunnen brengen.

Een zalig kerstfeest en een waanzinnig Nieuwjaar.


- Posted using BlogPress from my iPad

Location:onderweg in de trein