maandag 22 november 2010

Duurzaam licht


Het is 3november
Zojuist heb ik de Rotterdamse schouwburg bezocht om getuige te zijn van een project waarbij duurzame verlichting tegenover conventionele verlichting wordt gezet

Om deze actie kracht bij te zetten heb ik voor de gelegenheid besloten de tegenover mijn auto duurzaam te noemen trein te nemen.

Een aantal partijen hebben enige tijd geleden de handen ineen geslagen om gesubsidieerd, een poging te doen de theatermakers te overtuigen van het nut van duurzame verlichting.

Ten eerste krijig ik van dit soort dingen bij voorbaat jeuk en ten tweede denk ik dat we de discussie eens zouden moeten voeren wat duurzame verlichting nou eigenlijk wel niet helemaal is.

Maar, spannend is het natuurlijk wel.
Een zwols collegabedrijf is hier nauw bij betrokken dus ik naar Rotterdam.

De opzet,
Voor de pauze worden twee korte dansvoorstellingen opgevoerd.
Na elke voorstelling wordt het publiek geacht een vragenformulier in te vullen.
Na de pauze volgen deze zelfde twee voorstellingen met de zelfde vragenformulieren, uiteraard weer blanco.
De vraag waar het om draait,

Hebben wij door wannneer duurzame verlichting gebruikt wordt of niet en zo ja of nee, wat voelt prettiger aan, natuurlijker of wat dan ook.

Eigenlik zoiets als; als ik je nou een klap geef met een knuppel of met mijn vuist, merk je dan verschil en doet het meer of minder pijn.

Eigenlijk maakt dat geen reet uit, het gaat hoe je ermee slaat, wie ermee slaat, hoe hard ermee geslagen wordt en waar je geraakt wordt.
Te veel variabelen zou ik zeggen.

Goed, duurzaam belichten.
Wat is de definitie van duurzaam, de definitie van een goed lichtontwerp, en bestaan die definities eigenlijk wel.
Duurzaam in vergelijking tot wat ?
Moeten de lichtontwerpers niet gewoon hun huiswerk doen en net als alle andere denkende mensen, afval scheiden, scharrelvlees eten en nadenken bij wat ze doen en laten.

Persoonlijk denk ik dat we de opinie moeten aanpakken, van ons allemaal, verhuurbedrijven, lichtontwerpers, leveranciers, fabrikanten.
Wij moeten ervoor zorgen dat we duurzaam met onze aarde omgaan, wij moeten er voor zorgen dat mijn kinderen dat ook gaan en kunnen doen.
Het gaat niet om het label, het gaat om wat je ermee doet.

Je moet een belichter er niet van overtuigen dat hij led moet gebruiken omdat het duurzaam is, je moet ze leren duurzaam te denken. Als dat al bestaat.
De fabrikanten moeten de belichters laten weten wat er allemaal mogelijk is, en wat een armatuur wel en niet kan.
Afhankelijk van wat hij ermee gaat doen, kan hij dan zelf zijn keuzes maken.
Als de keuze niet vanuit het hart of het eigen gevoel komt, zal hij niet lang overleven.
Ooit wilden we geen poep meer op straat, en volgens mij zijn we een heel eind gekomen.
En niet door uit te leggen hoe een schep en plastic zakje eruit zien.
Overtuig mensen van het nut en de waarde, het gebruik en de toepassingen komen dan vanzelf en zijn dan altijd goed.

Dus, wat is nu de zin en de onzin van duurzame verlichting.
Als jij het goed vind, vind ik het ook.
Laten we maar zeggen, led zelf goed op en doe wat je moet doen.

Aan het eind van de avond haast ik mij naar het station om de trein te halen.
Rechtstreeks naar Zwolle. althans, dat dacht ik.
"ik leg het nog een keer uit" zei de conducteur die echt dacht dat wij dat zouden weten, " deze trein gaat niet verder dan Utrecht"

Wat ik als nooit met de trein reizende reiziger niet wist, is dat voor het gemak station Utrecht, en met name mijn spoor 12a, volledig ondersteboven getrokken is.
Ik heb me het schompes gerend, en met mij vele anderen om de trein te vinden, laat staan te halen.
Nat bezweet liet ik mij op de bank vallen,
bah! ... lekker duurzaam.


- Posted using BlogPress from my iPad



Location:Rotterdam,Nederland

zaterdag 25 september 2010

Sinterklaas

Ongelooflijk, waar ik dacht dat het dit jaar redelijk rustig zou blijven, gebeurd er nu erg veel tegelijk en op het laatste moment.

Dus druk, dus weinig tijd om te bloggen.
Maar nu moet ik toch even tussendoor omdat de twitter maar 140 tekens toestaat en ik toch echt even mijn hart moet luchten zo nu en dan.

Voor de mensen die mij kennen, is het geen geheim dat ik me erg druk kan maken over disrespect van mensen tegenover andere mensen en het idee dat alles maar moet mogen.
We krijgen tegenwoordig competentiegericht onderwijs, scheelt de opleidingen geld, het slagingspercentage stijgt waardoor de school in waarde meestijgt, we leren ze alleen wat ze moeten leren.
Het gaat er namelijk niet om of we goed opgeleide mensen afleveren en daarmee het achterlijk lage niveau van onze samenleving weer op peil proberen te brengen.
Het gaat erom dat we onze eigen inkomsten goed in de gaten houden door aan onze meerderen te laten zien dat we nog meer kunnen besparen en nog meer kunnen opleveren.
Dus loodsen we de onwetende jongeren door hun eerste 20 jaar.
Staan we ze geen strobreed in de weg, spreken we ze zeker niet tegen, "mooi hoor die blauwe zon met gele wolken, erg goed gedaan, sterke eigen interpretatie, maar eigenlijk moest dat andersom. Maar wel goed hoor".
We leren ze wat er in het examen gevraagd word. Slim hè?
Meer hoeven ze toch niet te weten.

We zouden de kids toch eens moeten vertellen dat het domweg fout is, zo ga je toch niet meer met individuen om anno 2010. Nee hoor, het is allemaal goed, maar was alleen anders bedoeld.
Stel je voor, kritiek op een kind, straks wordt het nog weerbaar en kan het tegen kritiek, dan zou het wel eens buiten de pas kunnen gaan lopen, te veel na gaan denken, een mening kunnen vormen gebaseerd op realiteit!

Pfoeeeeeeh!
En uitblazen........

In het kort: eigenlijk doe je maar zoals je zelf denkt dat het goed is, opvoeding hebben we als school en ouders helemaal geen tijd (lees geld) voor (lees: voor over).
Straks ben je 20 en verknipt, mag je aansluiten in de rij van geestelijke hulpverleneners die tegen die tijd nog meer onderbezet zijn, geen tijd voor je hebben, om 16uur vrij zijn, eigenlijk helemaal niet zitten te wachten op mensen met problemen want zij zijn van dezelfde generatie, dezelfde achtergrond, met dezelfde maatschappelijke problemen.
Dus je mag wel komen, maar je problemen moeten wel in het boekje staan, anders kunnen we je niet helpen.
En als je nagaat dat deze boekjes geschreven zijn door de generatie die deze wrakken heeft grootgebracht, weet je ook dat er aan deze nachtmerrie nooit een einde zal komen. Want stel je eens voor dat we de individueel zelfdenkende, plannende en toch als eenheidsworst opgevoede jeugd toch eens zouden doorgronden.

Volgens mij begint de Financiele crisis dan pas.
Dan gaan we ineens dingen doen die goed zijn voor de mensen en niet alleen voor jezelf, dan willen we kennis ineens echt delen en absorberen in plaats van alleen voor studiepunten.
Dan zouden we ineens voor die mensen in de maatschappij gaan zorgen die het verdienen, omdat ze ons bijvoorbeeld al die jaren verzorgd hebben (weet je dat het woord bejaardentehuis, alleen in de westerse talen een woord is), of omdat ze een echt probleem hebben, en dan heb ik het niet over verknipte zielen, die moeten we voor zijn door het huis met die hoge hypotheken niet te kopen, en op te houden met die onzin als dat we allebei moeten werken want dat is zo goed voor de emancipatie van man en vrouw.
Wat dus gelijk interpreteert dat een thuisblijvende ouder als minder gezien wordt, stelletje sukkels.

Nee, we maken allemaal carrière, verdienen dubbel geld, maar betalen dat dan weer aan onze levensstijl, vergeten de eerste 16 jaar onze kinderen, en schrikken dan dat we zoveel gemist hebben, scheiden nog eens een keer nadat we veel te vroeg getrouwd waren en dachten dat kinderen ons huwelijk gingen redden, maar daar bleken ze helemaal niet toe in staat. Sterker nog, ons voorbeeld doet goed volgen, onze kinderen hebben geen binding meer met ouders, laat staan respect voor ze, "ik heb liever dat mijn zoon me gewoon Piet noemt, we zijn namelijk ook de beste vrienden", yeah right.
Dat jullie denkniveau hetzelfde is zegt meer over jou dan over je zoon, daarom ben je geen vrienden maar gelijkgeleerden.

En later, als we dan oud worden, stampen ze ons in een flatgebouw waar we moeten betalen om te mogen douchen, om 13:00 uur aangekleed worden omdat er eerder geen tijd was, o nee, 13:30, om 13:00uur was het nog lunchpauze, praatjesmaken en buiten wandelen niet meer bestaat omdat onze kinderen heel hard moeten werken om vooral voor zichzelf te kunnen zorgen, hun levensstijl te kunnen betalen, de buren de ogen uit te steken en dan komen ze misschien in het weekend even langs.
Ach nee stom, in het weekend hebben ze de kinderen uit een vorig huwelijk die ze dat weekend vol moeten stoppen met cadeautjes om hun ex ook nog even de ogen uit te steken nadat deze vorige maand de rechtzaak verloor over de verhoging van de allimentatie om de levensstijl van de ex te kunnen bekostigen.
Wat ziek.

Kijk nou eens niet naar de buren, houdt nou eens op met dat constante eeuwigdurende geklaag en gezeur over wat er allemaal niet goed is en beter zou moeten voor ons als persoontje. Denk nou eens aan de totale maatschappij, andere mensen als mensen, niet alleen aan wat je verdiend of allemaal vooral niet kunt kopen omdat het geld dat je verdiend nodig hebt om de schulden af te betalen die je maakte om je stoere levensstijl tegenover je vrienden te kunnen handhaven.
Toch wel lullig dat diezelfde vrienden andersom hetzelfde doen.

En zijn onze kinderen hier dan de dupe van.
Nee hoor, dat waren wij al, wij waren die kinderen, wij zijn verknipt.

En wij vinden het allemaal heel normaal dat regisseur Dick, ik zou zeggen verbannen die man, Maas een film maakt over Sinterklaas.
"maar dat is toch ook leuk"
Ja natuurlijk, maar Dick (goeie naam trouwens), maakte een horrorfilm waarin Sinterklaas op gruwelijke wijze kinderen onthoofd.

Ben ik dan de enige die het verband tussen al die verknipte moordende zielen en wat wij in de afgelopen jaren aan die mensen hebben laten zien ziet.
Of vinden we dit gewoon normaal en zijn we blijkbaar nog verknipter als ik al dacht.
Er zijn al mensen die vinden dat Sinterklaas tegenwoordig zwart moet zijn, of de zwarte pieten wit, maar als zwart straks niet meer zwart is en wit niet meer wit, dan zijn we pas verknipt. Allemaal!

En dan is Sinterklaas geen kindervriend meer maar een moordlustige kinderonthoofder en dan hoop ik, zo slecht als ik ben, dat Dick Maas en al zijn volgelingen dit jaar niet zo zoet zijn en de zwarte Sint met zijn bloeddorstige witte Pieten eens gezellig bij hem langs komt.
En met een beetje geluk wordt hij dan gevonden door iemand van het Bones team, waardoor we op televisie de volledige ontleding van zijn lichaam kunnen volgen, cool!
En dan maken we er daarna een computerspel van, dan kunnen onze kinderen, uiteraard Pas vanaf 6 jaar, hier ook van genieten, dit naspelen en vast oefenen voor later.
En wij kopen dat spel, want dan zijn de kinderen lekker zoet en hebben wij na onze lange harde werkdag even tijd voor onszelf, en dit weekend zijn ze bij mijn ex, dus even tijd voor onszelf, dan vraag ik mijn secretaresse wel even om een kadootje te kopen, want wat koop je nou voor een kind van twaalf.
Sorry, wat zei je....... 16?
En wat zeg je dat hij allemaal doet?
Nee hoor, niet mijn zoon, zo is hij niet, hij is mijn beste vriend en ik heb hem twee weken geleden nog gezien.
Een tattoo op zijn rechterarm? Nu je het zegt. O, al twee jaar. Drugs, nee joh, zoals ik al zei, zo is hij niet.
Zijn hele klas uitgemoord? En u bent journalist en opzoek naar iemand die hem goed kent.

Nee sorry, dan kan ik u niet helpen, ik ben zijn natuurlijke vader.


- Posted using BlogPress from my iPad

Location:Middelblokpad,Zwolle,Nederland

woensdag 28 juli 2010

Ik ga.


't is utopisch te denken dat jij het gaat halen.
Het is dom om te denken dat jou het niet lukt.
Als ik niets vertel, kun jij niets verhalen.
Als wij niet meer wij zijn, dan gaat alles stuk.

Mijn vakantie is begonnen.

Ik vlieg en geniet en koester de dromen.
Nog even en ik, keer naar je weer.
Leef de momenten gewoon zo ze komen.
Geniet en geniet en geniet nog een keer!!

Tot over een paar weken.


Location:Havenmeesterweg,Haarlemmermeer,Nederland

zondag 25 juli 2010

It's a wrap

Ja, dat was hem.

We hebben hem gebouwd, hij had ons verwacht en zien aankomen.
De stad opende haar poorten.
Wij kwamen, zagen en wonnen de slag.
Zonder weerwoord, zonder wanklank, zonder woorden, zonder herinnering.

25 juli 2010.
deel 29 van de miniserie Modefabriek, of is het het 15de jaargang van een veel te lange soap.
Last minute, last second, way too late, en nog veel later.
Informatie, uit formatie, alles is gezien.

Maar wij strijden moedig verder.
En dat werpt vruchten af.

de 29e editie van de roemruchte modefabriek (MF) is opgepakt, bewerkt, aangepakt en afgemaakt.

De strijd is geslecht.
De donderdagavond, was duidelijk dat de planning was gerealiseerd.
Dat de concepten bleken te werken, de laatste slag is de winnende.

We are the champions my friend.

Met dank aan een grote groep medewerkers, vast, half vast, los en nog veel losser.
Met z'n allen is het deze editie gelukt om de planning te halen zoals hij bedoeld was.
Op donderdagavond toog het een na laatste deel van de 45 man tellende crew naar huis en maakten de vijf laatsten zich klaar om de finetuning te bewerkstelligen.

Het eerder naar huis sturen van personeel is kenmerkend voor het goed lopen van het project.
Als het goed lijkt, goed ruikt, goed voelt en goed uitziet, dan is het goed.
En dus is het goed.

De beurs ziet er goed uit, het publiek, zakelijk publiek heeft zich opgedoft en klaargemaakt en paradeert tussen de stands door.

Morgenavond gaan we demonteren.
2 dagen zijn dan weer voorbij, de zomermode 2011 heeft zijn gezicht laten zien en wij...

Wij maken ons klaar om de zeven hallen te ontdoen van techniek.
2 nachten demontage.

En dan wacht mijn vakantie.
Vanuit de Rai direct door naar het hotel, vrouw en kinderen oppikken, naar Schiphol en door, Kreta here we come!!

2 weken rust, relatieve rust, en reëele warmte, zon, zee en strand.
Geen tijd om handen, en alles op z'n tijd.

En gisteren heb ik toch even gekeken naar een paar bootjes, en naar een vaarbewijs.
Ooit komt de dag, ooit valt de nacht, tewijl wij benedendeks vertoeven.

En ... One day... "one day I'll fly away".

Location:Middelblokpad,Zwolle,Nederland

woensdag 14 juli 2010

Allemaal gek (of alleen ik).

Daar zijn we weer.
Ondertussen de Kleine fabriek toch wel succesvol afgesloten.
Een overdreven warme week in de Rai.

Volgens mij was ook de beurs een succes, dus wie heeft er nog iets te klagen.

Ook deze keer moesten we naast de gewone stands weer iets van de zogenaamde "specials" zien te maken.
In samenwerking met belichter Henk Post is dit ook zeker gelukt.
Mooi project, mooi afgesloten, mooi weer.
Tegelijkertijd een mooi afscheid van de grote Wensink, een bruiloft op een idyllisch plekje in Zwolle Zuid bij de Ijssel en een feest in een tent in twente.
Ook allemaal goed afgehandeld, blije opdrachtgevers en lachende klanten.
Yeah !! Thats life.

Ondertussen is er al weer veel gebeurd.
We zijn de voorbereidingen ingegaan van de Modefabriek, de grote broer van de kleine fabriek.
De Modefabriek is weer de toonaangevende beurs voor de "gewone" modewereld.
Alle segmenten komen hier voorbij.

Op de Modefabriek faciliteren wij als bedrijf zo'n 400 stands verdeeld over 7 hallen in de Rai.
Ik ben al zo'n 13 jaar betrokken bij deze beurs waar ik als Freelancer voor Techniq productions uit Amsterdam werkzaam was.

En wat is er in de voorbije jaren veel veranderd.
Niet allemaal geheel ten positieve moet ik eerlijk toegeven.
De gemoedelijkheid van de beginjaren, de vrijblijvendheid en onvoorzienbaarheid (is dat een woord) van de gehele klus.
Het is 2010, het gaat om geld, het gaat om een zogenaamde crisis, eigenlijk gaat het nergens meer om.
Het gaat om fictie.

Joep Vermeulen de toenmalige drijvende kracht achter Techniq is ondertussen niet meer betrokken bij deze beurs.
De originele lichtbedenker en ontwerper Peter Romkema, donders hoe zou het met hem gaan, is al langer uit het zicht verdwenen.
De startende ploeg freelancers van toen, zijn uitgewaaierd en ik ben overgebleven.

Ik heb een bedrijf opgericht dat dit aankan.
ik heb ook gezien en gevoeld hoe het allemaal veranderde.
Ik heb momenten gekend waarop ik me heb afgevraagd of dit het waard is.
Wanneer wint karakter het van geld.
Wanneer gaat het weer om mooie dingen maken.
Wanneer kan ik weer doen waar ik goed in ben, en wat is dat dan.

Hoe kan een grote collega in Amsterdam, eigenlijk in Brabant met een schuur in Amsterdam, beweren dat alles goedkoper kan terwijl onze hele branche aan de onderkant van de economie opereert.

Van de week berekend dat een man van mij bijna een week facturabel aan het werk moet zijn om 1 (lees één!!) uur van de factuur van ons ICT bedrijf te kunnen betalen.
Hoe kunnen een stel cowboys in vredesnaam beweren dat het nog goedkoper kan.
In welke wereld leven zij dan.
Dat is korte termijn denken, dat is geen visie, dat is dom.

En anders gaan ze toch gewoon failliet, wedden dat iemand ze daarna wel overneemt en doorstart.
Jammer dat een hoop andere bedrijven daar dan altijd de dupe van worden.
Zaken doen heet dat, gelukkig ben ik een ondernemer en hou ik van mijn vak.
Zaken doen doe ik tussendoor.

Maar goed we gaan maandag toch weer aan het werk met een ploeg van ruim 40 man en onze eigen kok.
Dat is toch wel cool.

Weet je wat ik graag zou willen, dat we allemaal eens een week lang niet zouden zeuren, maar vooral zouden lachen en enorm dankbaar zijn met wat we hebben.
Dan doe ik dat ook en hebben we een waanzinnige week.
Wedden ?

En dan... dan gaan we ons afvragen waarom we dat niet elke week doen, en dan gaan we ons dat voornemen.
En daarna gaan we naar huis en zijn we het weer vergeten.
Dan belt de volgende klant met een heel mooi project en een heel mooi budget, naar eigen zeggen, en dan ga je in gesprek.
En later blijkt toch weer dat ze dachten dat we debiel zijn en dit allemaal voor de hobby doen.
Zo jammer, een week niet geklaagd en dan dit.

Laten we nog een week niet klagen, en er dan achter komen dat we mensen zijn, en mensen hebben altijd commentaar, kunnen het altijd beter en hebben eigenlijk geen idee.

Akim, we hebben een mooi project, en dat kan nog veel mooier worden, daar zijn we allemaal van overtuigd.
Als jullie nou onder kostprijs meedoen, dan kunnen we starten en volgend jaar...

Ja, volgend jaar bleek afgelopen jaar niet zo rooskleurig en moeten we eens praten of we het niet net zoals vorig jaar kunnen doen.
Maar dit jaar was toch volgend jaar, of is dat pas volgend jaar.

Volgens mij zijn we allemaal gek, en ben jij de ergste (of was ik dat).

zaterdag 26 juni 2010

website online

Eindelijk na lang wachten is nu ook de website online.

Afgelopen week nog één ander moeten bijwerken, en uiteraard is hij nog lang niet klaar.
Via dit log ga ik zo nu en dan even mijn werk van me afschrijven.

We zijn van alles aan het bedenken, uitwerken, voorbereiden.
Volgende week begint de opbouw voor de Kleine Fabriek.
Dit is een kindermodebeurs, hoewel een, eigenlijk dé kindermodebeurs.

2 hallen in de Rai volledig voorzien van onze Rigging, truss, verlichting, audio etc.
4 dagen bouwen, 2 dagen beurs en in 1 nacht er weer uit.

Daarnaast lopen natuurlijk ook nog een aantal andere klussen door die allemaal dezelfde aandacht en zorg verdienen.
Gelukkig zijn we daar allemaal goed van doordrongen.

Een lekker gevoel als een ploeg mensen functioneert als het team dat het moet zijn.
Eén voor allen en allen voor één, dat gevoel.

Bovenal willen we toch allemaal zoveel mogelijk dingen doen die we leuk vinden.
En dat geld ook voor ons werk.

Hoe beter het team, hoe prettiger het werk, hoe beter in je vel, hoe relaxter in het leven, hoe beter je zicht, hoe mooier het weer, hoe alles toch heel makkelijk mooi kan zijn.

Maar ja, hoe beroerder...

Dat gaan we maar niet doen.
Het is een beetje benauwd op kantoor en druk in de bedrijfshal
Het is 19:15uur, volgens mij zijn er nog te veel mensen.

Ik ga mijn papieren in een grote uitzoektas gooien en mijn gezin opzoeken.

Ik neem mij voor minimaal één keer per week mijn weblog bij te gaan houden en mijn ervaringen hier te delen.
Geen idee of dat echt gaat lukkne, en geen idee of iemand er op zit te wachten.
Maar niet geschoten is altijd mis, en trouwens, volgens mij ben ik best leuk om te volgen :)

Nieuwe weblog

Een nieuwe weblog.
Ik was ergens anders al een log gestart. Ik denk dat ik op deze pagina verder ga.
Dat heeft vooral te maken met het feit dat deze blog via google loopt en dat wel handig is.
Misschien switch ik wil weer, maar als je deze blog opzoekt via onze website (www.bwefar.nl) kom je altijd god terecht.
Eigenlijk wil ik een blog in mijn eigen website, dus die gaat vast wel komen.
Geen idee hoe lang dat nog duurt.