maandag 10 oktober 2016

Wiens schuld is dat?

De laatste tijd worden we doodgegooid met verhalen geschreven vanuit de ogen van.

De vrachtwagenchauffeur, de vluchteling, de allochtoon, de autochtoon, de 'Ik ben geen racist, maar..' Nederlander

 

Vandaag las ik een stuk van een Volkskrant columniste vanuit het Marokkaan zijn.

Allochtoon dus. Nee! Nederlander met dubbel paspoort, geboren in Nederland en later begraven in Marokko.

Want ze wil niet meer in Nederland begraven worden, want wij zijn zo'n rot land geworden. Toch handig zo'n tweede paspoort.

 

Wij willen alleen maar alles goed voor onszelf. En dat is echt waar.

Zoals ik al vaker aangekaart heb, wij roofden met onze VOC schepen de werelden leeg op zoek naar welvaart en om al die landen een beetje van onze welvaart te laten proeven. En zo gaat het nog steeds. Nederland Handelsland.

 

En dan woon ik in Zwolle, Hanzestad nummer 1. Handel dus. Om er vooral zelf beter van te worden.

Ik heb net een minitrip door Azië achter de rug en besef me dan weer goed in wat voor sociale armoedige staat ons land verkeert.

Welvaart is er al, zelfs in en na de crisis. Wil hij die geen TV heeft opstaan.

Alhoewel, TV is natuurlijk een eerste levensbehoefte, net als de telefoon, ipad en spelcomputer, wasmachine, vaatwasser, Quooker, Auto, nieuwe fiets, eethoek, keuken en nieuw lederen bankstel.

 

En we zijn boos. Allemaal. Op wie?

Op de regering natuurlijk, want dat zijn we altijd.

ZIJ doen altijd alles fout.

Rood was te sociaal, paars was te midden en Blauw is te rechts

 

En overal wordt te veel bezuinigd want die rijken verdienen allemaal te veel en graaien zich helemaal kapot.

Over onze rug. Want wij verdienen allemaal veel te weinig.

 

Mag ik vragen wanneer we allemaal samen hebben besloten om de totale koopkracht van de werkenden eens een paar jaar te verminderen om vanuit de pot die er dan ontstaat onze ouderen extra te helpen en de minima te steunen.

Och nee, dat hoeft helemaal niet, als we allemaal koopkracht inleveren stijgen ook de kosten van de productie niet en krijgen de minima dus automatisch meer koopkracht en de ouderen goedkopere zorg.

Poep, dat we daar niet eerder aan gedacht hebben.

 

Maar dat zou betekenen dat loonsverhogingen leiden tot inflatie, huh?? Dat deden de vluchtelingen toch? Oh nee, die zorgen met hun onderkomen alleen voor waardevermindering van ons huis en pikken onze banen  waarvan we er met al onze geweldige ontwikkelingen, welvaart en chinees inkoopbeleid toch eigenlijk al steeds minder hebben.

 

Ga nou niet zeggen dat we dit allemaal aan ons zelf te danken hebben want dan zal ik je eens wat vertellen.

 

Ik ben een Nederlander. Geboren uit een spierwitte blanke moeder en een Papua vader (Dat eiland daar bij Indonesië, vroeger van Nederland maar als ruilmiddel gebruikt in onze handelstijd na de oorlog).

Ik verzin zo een verhaal waarin ik zielig ben en voor geld verzin ik er ook nog wel een zielig verhaal bij dat zelfs mijn moeder eigenlijk geen Nederlander meer wil zijn.

Want ja, een baan heb ik niet meer en de Regering helpt mij niet, nooit en zal dit ook nooit doen. En ik ga mooi nooit meer stemmen.

Daar heb je namelijk geen reet aan, kijk maar wat voor lamlullen er in  de Regering zitten. Die heb ik toch niet gekozen.

Ik zie er uit als een allochtoon, ik kan ook praten als een allochtoon en mijn geestelijke gesteldheid wordt soms openlijk aan getwijfeld, zelfs door mijn kinderen. Tsjakkaboem, het ultieme onderwerp.

En ik kan ook nog Nederlands. Want dat dyslectische Nederlands van onze allochtone medemens is niet te lezen, toch?

 

Ik zal je wat vertellen.

We zijn het er allemaal over eens dat ons onderwijs achteruit gaat. De jeugd wordt steeds slechter opgeleid en die worden weer leerkrachten die de volgende jeugd iets moeten leren.

Wij waren de laatste echt goed opgeleide generatie. Echt waar, jij en ik, hoe oud of jong je ook bent.

 

En weet je wat die steeds slechter opgeleide generatie later wordt? Politicus, en daar ga jij op stemmen en die komen dan in de kamer. Ja hoor, de afvoerput van ons land.

De klootzakken, de graaiers.

 

En wiens schuld is dat?

 

zaterdag 28 juni 2014

Mijn Vader(s)Land



43 jaar ben ik.
43 jaar ben ik Nederlander.
43 jaar ben ik trots op dit land.
43 jaar Chauvinist in hart en nieren.

Ik ben een Nederlander.
Ik ben een Papoea.

Ik ben trots dat ik een Nederlander ben en heb me ook nooit anders gevoeld.
Toch ben ik net zo trots om een Papoea te zijn!

Ik ben er nooit geweest.
Ik heb het nooit gesproken.
Mijn vader is een Papoea! Ik ben een Papoea.

Mijn beide ouders voedden ons op met een trots voor ons Vaderland.
Ik heb gediend voor mijn vaderland.
Mijn vader heeft gevochten voor ditzelfde vaderland.
Want Nederland was ook mijn vaders vaderland.

Wás mijn vaders Vaderland.
Niet omdat hij is overleden, maar omdat Nederland het land heeft verruild voor een politieke relatie.

Na de oorlog in Nederlands Indië beloofde Nederland West Papoea zelfbestuur.
Op 1 december 1961 gaf Nederland middels een Koninklijk Besluit een Landsvlag (de Morgenster vlag) en een Volkslied (Hai tanahku Papua) aan West Papoea.
De geboortedag van een Papoea-staat.

Nederland beloofde een Vrij Papoea.

West Papoea is sinds 1963 bezet gebied onder Indonesische vlag.
Er zijn in de voorbije jaren ruim 400.000 Papoea's vermoord.

Nederland weet dit.
Nederland kiest ervoor niks te doen.
Nederland...
Mijn vaderland...
Mijn vaderland heeft besloten dat de 62,5 jaar geleden middels koninklijk besluit aan de Papoea's gegeven Landsvlag, tijdens het officiële defilé van de veteranen verboden is.

Op aandringen van de onderdrukker, op aandringen van de bezetter, op aandringen van de moordenaar, om de zwakte van onze ruggengraat.

Mijn ouders leerde ons dat eerlijk het langst duurt, beloftes nagekomen dienen te worden en dat dat één van de belangrijkste dingen is in het leven.

Het zit in mijn DNA, het zit in dat van mijn ouders.

Jarenlang was dat gewoon zo.
Jarenlang zit dat in mijn wezen.
Jarenlang weet ik wel waarom.
Nu pas snáp ik waarom.

Ons trotse vaderland, heeft dit helaas niet in haar DNA.
Ons trotse vaderland deed 'ons' een belofte en brak hem het zo hard.

Mijn trotse vaderland heeft mijn trotse vaders land verloochend.

Mijn trotse vaderland??

Mijn ouders wisten het.
Ik weet het even niet.
Ik schaam me dood.


PAPUA MERDEKA!


INFORMATIE

zondag 10 november 2013

Wat doe je als het nooit ophoudt?

Ik bedacht me gisteravond dat het wel heel erg druk is en dat dat een grote druk op je legt.
Maar dat betekend niet dat dat per definitie negatief is.

Ik ren momenteel van het ene in het andere en pluk de vruchten van jarenlange arbeid.
Dat is dus hartstikke mooi.
Maar ook best zwaar soms. Want mijn manier van werken pas weer niet in de strakke stramienen die we allemaal uitzetten.
Hoe ik het doe past niet zomaar in een prijslijst.
Dat betekend dat 95% van wat ik doe gebaseerd is op maatwerk en een creatief proces.
En creatieve processen hebben tijd nodig en soms ook helemaal niet.
Maar die kun je niet goed plannen.

En dan wordt het wel eens heel erg druk omdat alles bij elkaar komt, alles in elkaar overloopt en alles vooral ontzettend last minute bij je binnenkomt.
Kijk, de technische uitvoering is meestal het minst spannend. dat is namelijk 'gewoon' de technische uitvoering van het het proces, en dat past gewoon wel in een prijslijst en een jasje.

Soms is het zoeken naar de vorm het zwaarste proces. want de creativiteit wordt tegengewerkt door financiële grenzen, tijdslimieten en (on)mogelijkheden bij de mens (anderen dan ik).
En ook dat is geen klaagzang, want dan was ik wel gewoon kunstenaar geworden zonder inkomen.
Dan bedacht ik creatieve dingen en voerde ze nooit uit omdat ik daar geen geld mee kan verdienen.

En nu ben ik gewoon Akim die steeds vaker creatieve dingen mag verzinnen maar daarin beperkt wordt door bovengenoemde zaken. En dat is ook weer goed. want dat onderscheid je dan weer van de rest.
En als je dan weer een nacht doortrekt, en de momenten realiseert dat je door je scherm heen staart, de nachtwandeling je moet wakkerschudden en inspireren en de verwarming steeds weer op de overstand moet worden gezet, dan zijn er momenten waarop je je afvraagt:

"Wat doe je als het nooit ophoudt?"

En dat heb ik op Facebook gepost.
Wauw. ik vind de reacties wel cool en vooral de perceptie.
Van 'vooral doorgaan' tot hele psychische analyses vol met tips met als grootste opmerkelijkheid dat de meerderheid er vanuit gaat dat de vraag een negatieve lading heeft.

 De vraag die gelezen wordt luidt:

"Wat moet ik doen als ik wil dat het stopt"

Wat doe je als het nooit ophoudt. Ik wil helemaal niet dat het ophoudt.
Ik zeg: doorgaan en doen wat je moet doen, het leven nemen zoals het komt, het regen en de wind doorstaan, groeien tot je knapt, lachen tot je erbij neervalt, gaan als een banaan en nog veel meer.

Ik ga morgen naar Tokyo en moet voor die tijd nog zoveel dingen afmaken dat dat helemaal niet kan. en toch...

Tijd is relatief en het leven is raar.
Dus ik ga lekker door met alles door elkaar.
(alvast een voorproefje voor Sinterklaas)