zaterdag 28 juni 2014

Mijn Vader(s)Land



43 jaar ben ik.
43 jaar ben ik Nederlander.
43 jaar ben ik trots op dit land.
43 jaar Chauvinist in hart en nieren.

Ik ben een Nederlander.
Ik ben een Papoea.

Ik ben trots dat ik een Nederlander ben en heb me ook nooit anders gevoeld.
Toch ben ik net zo trots om een Papoea te zijn!

Ik ben er nooit geweest.
Ik heb het nooit gesproken.
Mijn vader is een Papoea! Ik ben een Papoea.

Mijn beide ouders voedden ons op met een trots voor ons Vaderland.
Ik heb gediend voor mijn vaderland.
Mijn vader heeft gevochten voor ditzelfde vaderland.
Want Nederland was ook mijn vaders vaderland.

Wás mijn vaders Vaderland.
Niet omdat hij is overleden, maar omdat Nederland het land heeft verruild voor een politieke relatie.

Na de oorlog in Nederlands Indië beloofde Nederland West Papoea zelfbestuur.
Op 1 december 1961 gaf Nederland middels een Koninklijk Besluit een Landsvlag (de Morgenster vlag) en een Volkslied (Hai tanahku Papua) aan West Papoea.
De geboortedag van een Papoea-staat.

Nederland beloofde een Vrij Papoea.

West Papoea is sinds 1963 bezet gebied onder Indonesische vlag.
Er zijn in de voorbije jaren ruim 400.000 Papoea's vermoord.

Nederland weet dit.
Nederland kiest ervoor niks te doen.
Nederland...
Mijn vaderland...
Mijn vaderland heeft besloten dat de 62,5 jaar geleden middels koninklijk besluit aan de Papoea's gegeven Landsvlag, tijdens het officiële defilé van de veteranen verboden is.

Op aandringen van de onderdrukker, op aandringen van de bezetter, op aandringen van de moordenaar, om de zwakte van onze ruggengraat.

Mijn ouders leerde ons dat eerlijk het langst duurt, beloftes nagekomen dienen te worden en dat dat één van de belangrijkste dingen is in het leven.

Het zit in mijn DNA, het zit in dat van mijn ouders.

Jarenlang was dat gewoon zo.
Jarenlang zit dat in mijn wezen.
Jarenlang weet ik wel waarom.
Nu pas snáp ik waarom.

Ons trotse vaderland, heeft dit helaas niet in haar DNA.
Ons trotse vaderland deed 'ons' een belofte en brak hem het zo hard.

Mijn trotse vaderland heeft mijn trotse vaders land verloochend.

Mijn trotse vaderland??

Mijn ouders wisten het.
Ik weet het even niet.
Ik schaam me dood.


PAPUA MERDEKA!


INFORMATIE

zondag 10 november 2013

Wat doe je als het nooit ophoudt?

Ik bedacht me gisteravond dat het wel heel erg druk is en dat dat een grote druk op je legt.
Maar dat betekend niet dat dat per definitie negatief is.

Ik ren momenteel van het ene in het andere en pluk de vruchten van jarenlange arbeid.
Dat is dus hartstikke mooi.
Maar ook best zwaar soms. Want mijn manier van werken pas weer niet in de strakke stramienen die we allemaal uitzetten.
Hoe ik het doe past niet zomaar in een prijslijst.
Dat betekend dat 95% van wat ik doe gebaseerd is op maatwerk en een creatief proces.
En creatieve processen hebben tijd nodig en soms ook helemaal niet.
Maar die kun je niet goed plannen.

En dan wordt het wel eens heel erg druk omdat alles bij elkaar komt, alles in elkaar overloopt en alles vooral ontzettend last minute bij je binnenkomt.
Kijk, de technische uitvoering is meestal het minst spannend. dat is namelijk 'gewoon' de technische uitvoering van het het proces, en dat past gewoon wel in een prijslijst en een jasje.

Soms is het zoeken naar de vorm het zwaarste proces. want de creativiteit wordt tegengewerkt door financiële grenzen, tijdslimieten en (on)mogelijkheden bij de mens (anderen dan ik).
En ook dat is geen klaagzang, want dan was ik wel gewoon kunstenaar geworden zonder inkomen.
Dan bedacht ik creatieve dingen en voerde ze nooit uit omdat ik daar geen geld mee kan verdienen.

En nu ben ik gewoon Akim die steeds vaker creatieve dingen mag verzinnen maar daarin beperkt wordt door bovengenoemde zaken. En dat is ook weer goed. want dat onderscheid je dan weer van de rest.
En als je dan weer een nacht doortrekt, en de momenten realiseert dat je door je scherm heen staart, de nachtwandeling je moet wakkerschudden en inspireren en de verwarming steeds weer op de overstand moet worden gezet, dan zijn er momenten waarop je je afvraagt:

"Wat doe je als het nooit ophoudt?"

En dat heb ik op Facebook gepost.
Wauw. ik vind de reacties wel cool en vooral de perceptie.
Van 'vooral doorgaan' tot hele psychische analyses vol met tips met als grootste opmerkelijkheid dat de meerderheid er vanuit gaat dat de vraag een negatieve lading heeft.

 De vraag die gelezen wordt luidt:

"Wat moet ik doen als ik wil dat het stopt"

Wat doe je als het nooit ophoudt. Ik wil helemaal niet dat het ophoudt.
Ik zeg: doorgaan en doen wat je moet doen, het leven nemen zoals het komt, het regen en de wind doorstaan, groeien tot je knapt, lachen tot je erbij neervalt, gaan als een banaan en nog veel meer.

Ik ga morgen naar Tokyo en moet voor die tijd nog zoveel dingen afmaken dat dat helemaal niet kan. en toch...

Tijd is relatief en het leven is raar.
Dus ik ga lekker door met alles door elkaar.
(alvast een voorproefje voor Sinterklaas)

zondag 14 april 2013

Mijn verjaardag, een danklied

Een danklied !

Bawagaboem, 14 april 2013. De gehele dag was mijn verjaardag en dat begon bij het krieken van de dag.
De eerste zonnestralen breken de dag open, alleen niet in Zwolle, althans, dat zou je denken.
Ik zeg je, bij het krieken van mijn dag braken vier zonnestralen de dag open.

er bestaat echt niets mooiers dan gewekt te worden door je kinderen en vrouw die nog opgewekter dan jezelf, jouw verjaardag begroeten.

De tekeningen vloeiden rijkelijk. de kinderlijke fantasieën creëren pennenstreken op papier die je zelf en alle andere volwassen geesten ver te boven gaan.
En dan valt het pakpapier af van een klaarblijkelijk en in het geniep in mijn keuken gecreëerde 1 persoons appeltaart. Want zoals een ieder weet en anders zou moeten weten, ik heb iets met appeltaart.
Goddelijk. en dan gebeurt het volgende. In wederom mijn eigen huis waar menig bakkunst heeft plaatsgevonden maar waar eigenlijk altijd een soort moeilijkheidsgraad voor wat betreft het bakken van lekkere koekjes niet gehaald is heeft mijn  vrouw het met mijn zoons klaargespeeld een volle schaal overheerlijke chocolate-chip koekies te bereiden. en neem van mij aan, als ik zeg overheerlijke chocolate-chip koekies, dan bedoel ik en dan zijn het, overheerlijke chocolate-chip koekies.
Man o man, een semikrokante beleving betrad mijn spraakopening, de chocolade odeur penetreerde reeds mijn reukorgaan terwijl de eerste vezels van de koekjes structuur mij gehemelte streelden en de niet te versmaden combinatie van koek, chocolade en wat al niet meer mijn smaakpapillen raakten en overdonderden met een gevoel van ooooh en aaaah!
Dit was geen smaakervaring, dit was smaaksensatie zoals de groten der World Wide Masterchef ze nog niet hebben beleefd.
En IK WEL!!! Deh!

En dan ben je wakker, en dan heb je het ultieme beleefd in je leven en ontvang je een Donald Duck, en zoals u behoort te weten ben ik een vervent verzamelaar van Donald Ducks, waarin je zelf de hoofdrol speelt.
Ik zal u zeggen, dat zijn kado's, daar kan geen Douglas doos tegenop. 
Het is ochtend, nog steeds 14 april, nog steeds jarig en wat heb ik vandaag nog allemaal te doen.

Ik heb besloten mijn verjaardag niet echt te vieren maar geef mezelf een klein kadootje door zaterdagmiddag alsnog via facebook de wereld te laten weten dat het eten op de zondag bij mij genuttigd kan worden op voorwaarde dat iedereen niet te lang blijft.
Dat maakt het voor mij ook makkelijk, beetje pasta koken en klaar.
Maar helaas, deze onnadenkende bananenkop, wil natuurlijk weer een ander sausje, italiaans kaasuien breekbrood, panini's met ham,kaas, tomaat en mozarella afgemaakt met een vleugje oregano én een koude friszure gevulde pennesalade.
En jawel, dat betekent een paar uur in de keuken.

Dan nog even naar de boot, deze heeft tenslotte ook onze aandacht nodig en vervolgens nog even snel naar mijn nichtje Nandi, welke op exact mijn 19e verjaardag als eerste toegevoegd mocht worden aan mijn lijst van nichtjes. En hoewel van de kouwe kant, MIJN nichtjes!! mochten wij ooit scheiden dan zou dat wel eens de ruzie in de verdeling van materiele en immateriele middelen kunnen worden.

Zo, heb je gelijk mijn mening, scheiden gaan we toch niet (zeg nooit nooit en bladiebladiebla nog meer van dat soort onzin).
Om 17:10uur haasten wij ons in slakkengang op onze fiets genietend van de heerlijke blauwe lucht waar nog geen zon gesignaleerd was en wel beloofd, richting ons eigen huuske alwaar de voorbereidingen in gang werden gezet voor de Pasta Party.
"Pasta Party??" zie ik je denken, ik zeg ja pasta party, want hoe noem je anders een verjaardagsdiner vergeven van de pasta, italiaans breekbrood en ham, kaas, tomaat en mozarella panini's met een vleugje oregano? En als dan de AFC de lichten uittrapt in de lichtstad.. 
Inderdaad Pasta Party. 

En daar kwamen mensen die weten dat ik van lekker eten hou en die weten dat voordat ik mij ooit eens per ongeluk in mijn bikini zou mogen vertonen er toch eerst eens wat gedaan moet worden aan die speknek, steeds dikker wordende kop en 15 kilo stabiliteitsvet die mijn evenwichtsorgaan al tijden volledig in de war brengen.
En wat krijg ik... Woehahahaha, zie foto !!
En reken maar dat ik hier stiekum ontzettend blij mee ben maar dat mag ik wegens de overvloedige hoeveelheid punten die dit met zich meebrengt niet hardop typen (joechee !!)
En om 19:45uur, is het huis weer leeg.
Zjn we nog 45 minuten bezig de achtergelaten blikken en dozen weg te werken en ben ik het erover eens, 14 april 2013 zou wel eens mijn mooiste 42ste verjaardag kunnen zijn.
U allen dank en tot ziens.

En voor zij die dit allemaal hebben moeten missen... 
op de volgende 14 april 2013, doen we het allemaal nog eens over. Who knows...